toplu blog ortamı

ayakkabılarım ve abdullah / Burak Çağlayan / Kültür Sanat

biz yine kendimizi öldürüyoruz, yer yatağında, geçen gece
ölümlere üzülüyoruz, ölümlere küfürlüyoruz,
ama bilemem niye dostum:
biz yine kendimizi deşiyoruz, açık unutulmuş bir televizyonun karşısında
ayaklarımla iğneler sürüklüyorum önümüzdeki günlere
yüzümüzden kayıp düşmüş dudaklarımızı ben arıyorum, ben ayılıyorum, yardım et

yine de biliyorsun sevgilim, kaldırımlar hiçbirimiz için romantik değil artık, barikat
kalk
kalk
kalk kalk kalk
sokaklar beynine koca bir bıçak sokuyor durmadan, kalk
dostum, bilemiyorum neden
kafamı kaldırıp etheme bakıyorum
kafamı indirip abdullahı görüyorum
belki anneler yağmur kusuyor gözlerinden
meydandaki makinalar gibi
dostum anlayamıyorum neden
savaşımı ayakkabılarımla beraber bırakıyorum, dışarda
daha iyi bir dünya için haykıramıyorum, neden
bu dünyayı topyekun sevmiyorum, çünkü

Burak Çağlayan

YORUM YAZ


Henüz yorum yapılmamış.