toplu blog ortamı

Günlerin Kovuğunda / Özgün Ergen / Kültür Sanat

Günlerin Kovuğunda

Dilimi döktüğüm yerden topladım

-ileri marş komutunda
derileri sert makinelerin
eğildim karanlığına

-hiçbir şey yokmuş orada yangın kokusundan başka-

tahtına sımsıkı sarılan bir cüceden başkası değilmiş
tanrı

gaz bulutundan
zift dökülürmüş ağızlarına
devriye memurların

silinsin artık kan damlası*ndan çiçekler açmaz
toprak kabul etmez** yoksa bitersin bir mezarda

sözüm kadın sözü
bu er meydanında

ve koca vadide
bir uyarı tabelasıdır:

tomalar önünde dimdik
mimozalara dokunmayınız

annelerin ellerinden çitler kurulur aşmayınız

ölü eviymiş insan kendine
tabutunu omuzlarken yalnızlığın

bir görseniz bu kalekollar protezden
elleri gözleri kalpleri
protezden
düştü
düşecek

kaçırma gözlerini
gökyüzü dediğin tepelerin ardında bir yol
güneş batışıyla yakar en büyük ağıtını
gözaltından başlar hapisliğin

gece çökmüştür bardağına
buz kıracağıyla kıramazsın bu soğuk dediğini
üşümeyi bir çırpıda
çığ büyür sen güneşler açtıkça

acının etrafına
karlı dağlar örülmüştür

bir hortum da yeter yıkmaya kervansarayların göğünü
yasaklayamazsın

-hem yıldırımlar korkmaz ki çatıların sertliğinden-

kargışım tez göreyim diyedir o günü

*)bir çiçek
**) belki başka bir çiçektir-dikenli-

Özgün Ergen

YORUM YAZ


1 Mart 2014 Cumartesi, 09:01
Nuran Öztürk Benli

kaleminize sağlık