toplu blog ortamı

Özgün Ergen / Günbatımı

Günbatımına Yazılan

I.

Işık izini seyrediyor gizin bedeninde
üşüyorum kış ortasında dört yanımla
lamba gölgesini düşürünce geceden bir avluya

güneş sansürlenmiş, ne varsa yasaklanan
bana düşmüş karanlığın payı bana

hiçbiri değilim bu görüntülerin!

II.

Az ötede kimse görmeden
cellât ölümü halatta sallandırıyor

sırtlanları ürkütüyor sırtım
karga sesini kendinde deniyor, yenilirken…

ben hep ip atlarken düşürülen kız!

III.
Güç uğruna tüketiyor kendini cellât
ellerini terk ediyor tımarladığı bacaklarını
çiçek açan ağzını, sesindeki insanı, yüzünü aynadaki
gömüyor unutuşun mezarına
sonra kaldırıp koyuyor her nasılsa
ahşabı inleyen bir çekmeceye

IV

Solacağım ben de bir gün elbet bir gün
ama kalmayacak sizin de dipdiri
çakma yüzünüz, kalbiniz elenmiş huniler ardında
ağır taşlardan dökülen toprakta

Bir gün bütün suni bahçelerinizde size
bir yedivereni soracağım
sapına kadar asma yaprağını
eteğini küstürmüş
dağın ardında bir yol:
kaskaranlık bir adamın spor aletiyle
dehşeti katmerlenmiş kollarında
rengini yitirmiş menekşesiyle bir fahişenin
yalnızlığını

V.

Günü bir ıslıkta içime çektim
otobüs camından sarkıyordu akbabalar
sokak lambası özgür ben mutluyum gökkuşağı sığınağımda
ne zaman ki
dili bükülüyor açlıktan bir çocuğun

Herkesin gölgesine basarken çiğnediği kendisi!

VI.

Ölünce ben
zararsız bir tabutta kitaplarım
dikenini içime sarabilirim bir çölün
bir kaktüse apansız sokulabilirim

VII.

Hiç olmamış bir dosta uzanıyor yüzyıllardır ellerim
hıncımı çekip alıyorum gözyaşımı bir çırpıda

Çağırıyorum ki umut bize de gelsin
yalancı bir baharda, çiçeklendirsin eteklerimi

Acımadı ki diyorum
bana tekmeyle gelen dünyaya

Hiç, hiç acımadı ki

Eski bir kâğıt parçası gibi öylece kalakalmış

VIII.

Her şairin cebinde katlı bir intihar mektubu

Özgün Ergen

YORUM YAZ


Henüz yorum yapılmamış.