toplu blog ortamı

Yine Yeniden / Devrim Dayıoğlu / Kültür Sanat

YİNE YENİDEN

Yukarıdaki gibi bir resmi çizmemek için ikinci kızımın hamileliğnin son iki ayında işi bıraktım. Üstelik kendi şirketimizdi. Bütün koşulları kendim göre ayarlayabilirdim. Birinci kızımda yaptığımı ikincisinde  yapmamayı seçtim. Çünkü bir değil iki çocuklu bir anneydim artık… Ve sorumluluk alanımın artmış olması beni yeterince korkutuyordu. Korkuyordum , yine de anneleğime , kendime müthiş güveniyordum. Çocuklarım için aşamayacağım engel yoktu.

İki çocuklu  yeni anne serüveninde sürpriz ; hayatımın en büyük maddi sıkıntısını yaşamak olacakmış , deneyimlemem gerekiyormuş. Bir şekilde yaratmış olmalıydım bu tabloyu ,sevgili eşimin katkıları da göz ardı edilemez albette…Her anlamda…

Çalkantılı , inişli, çıkışlı , bol sorulu, bol sorgulamalı, iğne deliklerinden geçtiğim bir beş yıl var ki hayatımda ; neler öğrendim neler!

Bu sürecin içinde kanserin en ağırlarından birisini yanıbaşımda, burnumun dibinde gördüm, yaşadım üstelik.Acı ve çaresizlik ne demek, nasıl yaşanır iliklerimde hissettim.

Çok ders çıkardım, müthiş kazanımlarım ve müthiş kayıplarım oldu.

Çözüm arayışlarım bana araçların hayatımda aktif hale gelmesini ,uygulama hızlılığını,disiplini hediye etti.

Arayıştaki iki temel araç Reiki ve İnnerspeak oldu. Bunun yanında sürekli okuyup, araştırmam, izlediklerimi, kafa yorduklarımı anlatmıyorum.

Hep dikkat ettim, araçlar amaç olmamalı diye.. .Becerebildiğimi, başarabildiğimi görüyorum. Canım ben…

Yoluma çıkanlar , değenlendirebildiklerim, uygulamaya sokmadaki isteğim, istikrarlı, disiplinli çalışmanın hepsinin başında, en önemlisinin  cesaret olduğunu gördüm. Korkmuş olmamla birlikte en dip noktalarda ne var, bu odadaki karanlığın içinde ne var, ışık düğmesi neredeydi, işte buldum , açayım bakayım neymiş bu dediğim anda benden gelen tepki genelde şuydu; ” Ohhhaaa bunuda mı yapmışım kendime, yok artık ne ara becermişim bunu, yuuhhh amma canımı yakmışım!!! ” ; görmek istemediklerimin peşini bırakmadığını farkettikçe cesaretim arttı. Alarm çalan her neyse dik dik gözlerinin içine bakmaya başladım. Görmeye başladım. Anlayışım arttı. Ve her geçen gün artıyor. Dua ediyorum daha da artsın diye…

Bırakmaya başladım sonrasında ve oluşlar kendini somutlaştırdı durdu. İzin verdim kendime, olduğum gibi kabul etmeye başladım herşeyi, rahatladım. Takıldığımı hissettiğim  zamanlarda eskiye dönüşlerimin olduğunu farkettim, yine bıraktım.

Bu bırakışlar bana bir şey söyledi; sen yapabildiysen,senden öncekiler yapabildilerse seninle birlikte olanlar da yapabilir.Yapılabilir olasılığının tam üzerinde durup bunu göstermeli dedim,sonrasında seçimi gösterebildiklerime bırakıp yola devam etmeli…

İşte işim bu …Hakkıyla yapabilmek niyetine girdim.Cesaret ve sabırla yola devam…

Devrim Dayıoğlu

YORUM YAZ


Henüz yorum yapılmamış.